پارکینگ طالقانی بدون تأییدیه آتش‌نشانی افتتاح شد/ آیا «افتتاح» بر «ایمنی» پیشی گرفت؟

اظهارات یک عضو شورای شهر اهواز درباره افتتاح پارکینگ طبقاتی طالقانی در حالی که این مجموعه فاقد پایان‌کار و تأییدیه ایمنی آتش‌نشانی بوده و حتی شبکه آبرسانی اطفای حریق نداشته است، پرسش‌های جدی درباره مسئولیت دستگاه‌های تصمیم‌گیر و چرایی بهره‌برداری از پروژه‌ای فاقد الزامات ایمنی ایجاد کرده است؛ پرسش‌هایی که پس از وقوع آتش‌سوزی، بیش از گذشته نیازمند پاسخ شفاف مسئولان است

به گزارش پایگاه خبری واژه‌ها، حادثه آتش‌سوزی پارکینگ طبقاتی طالقانی اهواز را نمی‌توان صرفاً یک حادثه یا اتفاق ناگهانی تلقی کرد؛ اظهارات سیدمحمدجواد رضوی، عضو شورای اسلامی شهر اهواز، پرسش‌های جدی درباره چگونگی صدور مجوز بهره‌برداری و چرایی افتتاح پروژه‌ای پیش از تکمیل الزامات فنی و ایمنی ایجاد می‌کند.

اگر این اظهارات صحت داشته باشد، مسیله از یک آتش‌سوزی فراتر می‌رود؛ چراکه گفته شده این ساختمان در زمان افتتاح پایان‌کار نداشته، الزامات ایمنی و حفاظت در برابر حریق در آن کامل نبوده، شبکه آبرسانی اطفای حریق نداشته و حتی سازمان آتش‌نشانی تأییدیه‌ای برای بهره‌برداری صادر نکرده است.

اینجا یک سوال اساسی مطرح می‌شود: چگونه ساختمانی که هنوز الزامات ایمنی آن تأیید نشده، می‌تواند به روی شهروندان باز شود؟

افتتاح یک پروژه عمرانی نباید صرفاً به معنای بریدن روبان و ثبت یک تصویر رسمی باشد. افتتاح واقعی زمانی معنا دارد که پروژه از نظر فنی، سازه‌ای، تأسیسات، ایمنی، آتش‌نشانی و بهره‌برداری، شرایط لازم را داشته باشد.

پارکینگ طبقاتی، به‌طور ویژه، محلی است که با حجم بالایی از خودرو و مواد قابل اشتعال سروکار دارد. بنابراین سیستم اعلام و اطفای حریق، شبکه آب آتش‌نشانی، مسیرهای خروج اضطراری و سایر الزامات ایمنی، موضوعات تشریفاتی نیستند که بتوان آنها را به بعد موکول کرد.

از سوی دیگر، اگر اعضایی از شورای شهر در همان زمان افتتاح نسبت به بهره‌برداری اعتراض داشته‌اند، باید مشخص شود چرا این هشدارها جدی گرفته نشد؟ چه نهادی مسیول تصمیم نهایی برای بازگشایی مجموعه بوده و بر اساس کدام مستندات، اجازه استفاده عمومی از ساختمان صادر شده است؟

مسیولیت‌پذیری در چنین مواردی نباید در میان عناوین مختلف اداری گم شود. اگر پروژه آماده نبوده، باید مشخص شود چه کسی دستور افتتاح داده، چه کسی مجوز بهره‌برداری را صادر کرده و چه کسی باید بر رعایت الزامات ایمنی نظارت می‌کرده است.

شهروندی که خودروی خود را در یک پارکینگ عمومی متوقف می‌کند، قرار نیست متخصص سازه، آتش‌نشانی یا تأسیسات باشد؛ او به این اعتماد می‌کند که شهرداری و دستگاه‌های مسیول، پیش از ورود او، ایمنی ساختمان را بررسی و تأیید کرده‌اند.

اکنون که حادثه رخ داده، مهم‌ترین اقدام، عبور سریع از ماجرا با چند اظهارنظر و وعده نیست. باید یک بررسی شفاف و مستقل انجام شود تا مشخص شود زنجیره تصمیم‌گیری از مرحله افتتاح تا زمان وقوع حادثه چگونه بوده است.

اگر قصوری صورت گرفته، افکار عمومی حق دارد بداند قصور از کجا آغاز شده و چه کسانی در برابر آن مسیول بوده‌اند.

پروژه عمرانی برای شهروند است، نه برای افتتاح شدن.
وقتی «افتتاح» بر «ایمنی» مقدم شود، هزینه این تصمیم را در نهایت مردم می‌پردازند؛ گاهی با خسارت مالی و گاهی با هزینه‌هایی که جبران‌پذیر نیست.