نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
نهاد اسماعیلی منش_در ادبیات سیاسی آلمان، اصطلاحی با عنوان «سیاست چکمهای» مطرح است؛ تعبیری که پس از حضور گرهارد شرودر، صدراعظم وقت آلمان، با چکمه و لباس مخصوص در مناطق سیلزده در سال ۲۰۰۲ مورد توجه قرار گرفت. تصاویری که از حضور او منتشر شد، به نمادی از پیوند سیاست، بحران و نمایش رسانهای تبدیل شد.
اما مسیله اینجاست که میان حضور میدانی برای حل بحران و حضور در قاب دوربین برای نمایش مدیریت، فاصلهای جدی وجود دارد.
در اهواز نیز هر بار که باران میبارد، گویی چکمهها و پالتوهای مخصوص از کمد بیرون میآیند؛ چند قدم در آبهای سطحی خیابان برداشته میشود، دوربینها تصاویر را ثبت میکنند و پس از فروکش کردن باران، همهچیز تا بارندگی بعدی به فراموشی سپرده میشود.
اما پرسش اصلی از “نماینده مردم اهواز” در مجلس شورای اسلامی، این است: فاصله دو بارندگی را چگونه میگذراند؟ آیا این فاصله فرصتی برای پیگیری اعتبارات ملی، مطالبه از دولت و سوال از دستگاههای مسیول درباره سرنوشت طرح جامع جمعآوری و هدایت آبهای سطحی اهواز نیست؟
طرحی که بنا بر گزارش منتشرشده از اظهارات شهردار اهواز، از سال ۱۴۰۰ با برآورد اولیه ۶ هزار میلیارد تومان آغاز شد، اما اکنون با گذشت چند سال، تنها حدود ۷ درصد پیشرفت فیزیکی دارد و برای تکمیل آن بیش از ۳۰ هزار میلیارد تومان اعتبار نیاز است.
در چنین شرایطی، انتظار میرود نماینده مردم بهجای تمرکز بر انتقاد از مدیریت فعلی شهرداری، پیش از هر چیز درباره چرایی توقف و کندی این طرح، سهم اعتبارات ملی و سرنوشت مطالبهای که میتوانست سالها پیش از این دنبال شود، پاسخ بخواهد.
نقد عملکرد شهرداری یا هر دستگاه دیگری حق نماینده مجلس است، اما این حق نباید جایگزین مسیولیت نظارتی و پیگیری او شود. نمایندهای که امروز در جایگاه منتقد مدیریت شهری قرار میگیرد، باید درباره سهم خود در جذب اعتبارات، پیگیری پروژههای زیربنایی و استفاده از ظرفیت نظارتی مجلس نیز پاسخگو باشد.
اهواز به چکمههای آماده برای باران نیاز ندارد؛ به اعتبار، زیرساخت و ارادهای نیاز دارد که نگذارد با هر بارندگی، خیابانهایش به استخر تبدیل شوند.
از باران تا باران، فرصت زیادی برای کار وجود دارد؛ فرصتی که اگر صرف پیگیری اعتبار و حل ریشهای مشکل نشود، با هیچ تعداد عکس در میان آبگرفتگی جبران نخواهد شد.
انتهای پیام/