نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
محمدرضا مهرابی، روانشناس ورزشی و دبیر تربیت بدنی_ تصویری که این روزها در فضای آموزشی ثبت شده است (دانشآموزی که در گوشهای از حیاط مدرسه، روی نیمکتی سخت دراز کشیده و به دیوار پناه برده است)، فراتر از یک اتفاق ساده، یک «زنگ خطر جدی» برای نظام آموزشی و خانوادههاست. محمدرضا مهرابی، روانشناس ورزشی و دبیر تربیت بدنی با تحلیل این تصویر معتقد است: «این حالتِ دانشآموز، زبانِ خاموشِ فرسودگی تحصیلی، کمخوابی مزمن و استرسهای انباشتهای است که او دیگر توان تخلیه آن را در قالب بازی و تعامل ندارد.»
پیامی برای مسیولین وزارت آموزش و پرورش: زنگ تفریح، زمان بازی یا بازیابی انرژی؟
از منظر روانشناسی محیطی و آموزشی، حیاط مدرسه باید فضایی برای «تخلیه هیجانی» و «بازیابی انرژی» باشد. اما محمدرضا مهرابی، روانشناس ورزشی با اشاره به این تصویر تاکید میکند: «وقتی دانشآموز در اوج ساعت حضور در مدرسه، ترجیح میدهد در انزوا و روی نیمکتی سخت دراز بکشد، یعنی سیستم آموزشی در تامین سلامت روان و نشاط او ناکام مانده است.» حجم بالای دروس، انتظارات غیرمنطقی و حذف بازیهای حرکتی، دانشآموزان را به سمت «کمتحرکی اجباری» سوق داده است. وزارت آموزش و پرورش باید پارادایم خود را از «مدرسههای نمرهمحور» به سمت «مدارس سلامتمحور» تغییر دهد و شرایط استراحت واقعی و ایمن را در زنگهای تفریح برای دانشآموزان فراهم کند.
نگاه تخصصی روانشناسی ورزشی: وقتی خستگی، جایگزین هیجان میشود
در حوزه تربیت بدنی، هدف از زنگ ورزش، ترشح هورمونهای شادیآور (اندورفین و دوپامین) و افزایش آمادگی جسمانی است. مهرابی در این باره تصریح میکند: «متاسفانه شاهد آن هستیم که دانشآموزان به دلیل خستگی مفرط ذهنی و جسمی، حتی انرژی لازم برای فعالیتهای ورزشی سبک را نیز ندارند. زبان بدن این دانشآموز (خمیدگی، پناه بردن به دیوار و انزوا) نشاندهنده افت فشار روانی و نیاز فوری به “توقف” است.» معلمان تربیت بدنی باید پیش از شروع هر فعالیتی، وضعیت روحی و جسمی دانشآموزان را ارزیابی کنند؛ زیرا فعالیت بدنی اجباری برای یک ذهن خسته، نهتنها مفید نیست، بلکه منجر به دلزدگی از ورزش میشود.
هشدار به والدین: نشانههای افسردگی و استرس را در چهره فرزندانمان ببینیم
کودکان و نوجوانان معمولاً احساسات پیچیده خود را با کلمات بیان نمیکنند، بلکه آن را در رفتارهای روزمره بروز میدهند. محمدرضا مهرابی، دبیر تربیت بدنی خطاب به والدین تاکید میکند: «اگر فرزند شما با چنین حالتی از خستگی و بیحوصلگی به خانه بازگشت، اولین واکنش شما نباید سرزنش یا بازجویی در مورد درسها باشد. این دراز کشیدنها، فریادِ خاموشِ یک ذهن فرسوده است که نیاز به همدلی، تنظیم ساعت خواب (حداقل ۸ ساعت) و کاهش کلاسهای فوقبرنامه دارد.» والدین باید محیط خانه را به یک «پناهگاه امن» تبدیل کنند تا دانشآموز بتواند تعادل روانی خود را بازیابد.
سخن پایانی
تصویر این دانشآموز، یک هشدار ملی برای تمام دستاندرکاران نظام تعلیم و تربیت است. محمدرضا مهرابی در پایان این تحلیل خاطرنشان میکند: «پیش از آنکه به دنبال ساختن نسلِ قهرمان و نخبه باشیم، باید مراقب “انسان” بودن آنها باشیم. مدرسه باید جایی باشد که دانشآموز در آن جانی تازه بگیرد، نه اینکه برای فرار از خستگی، به دیوارهای آن پناه ببرد.
این مطلب بدون برچسب می باشد.