نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
صالحه بوعذار- یک ماه از آغاز سال تحصیلی می‌گذرد، اما هنوز در برخی مدارس خوزستان، به‌ویژه اهواز، زنگ کلاس‌ها در حالی به صدا درمی‌آید که جای خالی معلم همچنان پابرجاست؛ واقعیتی نگران‌کننده که با وعده‌های پیش از شروع سال تحصیلی مبنی بر اینکه هیچ کلاسی بدون معلم نخواهد ماند، فاصله‌ای معنادار دارد.
آغاز سال تحصیلی باید سرآغاز برنامه‌ریزی، آموزش منظم و حرکت دانش‌آموزان در مسیر یادگیری باشد؛ اما وقتی هفته‌ها از شروع مدارس می‌گذرد و برخی کلاس‌ها همچنان از حضور معلم محروم‌اند، نخستین قربانی این وضعیت، حق آموزش دانش‌آموزان است.
پیش از بازگشایی مدارس، مسیولان آموزشی از ساماندهی نیروی انسانی و رفع کمبود معلم سخن گفتند و این اطمینان را به خانواده‌ها دادند که هیچ کلاسی بدون معلم نخواهد ماند. اکنون، با گذشت نزدیک به یک ماه از آغاز سال تحصیلی، این پرسش جدی مطرح است که سرنوشت آن وعده‌ها چه شد و چرا در بخشی از مدارس خوزستان، به‌ویژه اهواز، همچنان کمبود معلم به یکی از دغدغه‌های خانواده‌ها تبدیل شده است؟
آموزش‌وپرورش با وعده نمی‌تواند جای خالی معلم را پر کند. هر روزی که یک کلاس بدون آموزگار سپری می‌شود، بخشی از فرصت یادگیری دانش‌آموزان از دست می‌رود؛ فرصتی که با برگزاری چند جلسه جبرانی یا ارایه توضیحات بعدی، لزوماً قابل جبران نیست. عقب‌ماندگی در تدریس، اختلال در برنامه آموزشی و نگرانی خانواده‌ها، پیامدهایی است که نباید از کنار آن‌ها به‌سادگی عبور کرد.
این مسیله در استانی مانند خوزستان که مدارس آن با چالش‌های مختلف زیرساختی و آموزشی روبه‌رو هستند، اهمیت دوچندان دارد. در چنین شرایطی، انتظار می‌رود دستگاه تعلیم‌وتربیت با برنامه‌ریزی دقیق‌تر، توزیع عادلانه نیروی انسانی و پاسخ‌گویی شفاف، اجازه ندهد کمبود معلم به مانعی برای تحصیل دانش‌آموزان تبدیل شود.
البته کمبود نیروی انسانی ممکن است دلایل ساختاری و اجرایی متعددی داشته باشد؛ ازاین‌رو، نقد وضعیت موجود نباید به طرح پرسش‌های کلی محدود بماند. مسیولان آموزش‌وپرورش استان باید به‌روشنی اعلام کنند چه تعداد کلاس در خوزستان و اهواز همچنان فاقد معلم است، این کمبودها در چه پایه‌ها و درس‌هایی وجود دارد و برای رفع آن‌ها چه برنامه زمان‌بندی‌شده‌ای در نظر گرفته شده است.
همچنین ضروری است اداره‌کل آموزش‌وپرورش خوزستان، با همکاری ادارات مناطق، گزارشی روشن از وضعیت ساماندهی نیروی انسانی ارایه دهد و مشخص کند چه زمانی همه کلاس‌های فاقد معلم تعیین تکلیف خواهند شد. خانواده‌ها حق دارند بدانند فرزندانشان تا چه زمانی باید در انتظار برخورداری از ابتدایی‌ترین نیاز آموزشی خود بمانند.
پرسش اصلی این است که، اگر قرار بود هیچ کلاسی بدون معلم نماند، چرا پس از گذشت نزدیک به یک ماه از آغاز مدارس، هنوز چنین نگرانی‌ای در میان خانواده‌های برخی دانش‌آموزان وجود دارد؟
اکنون زمان آن رسیده است که مسیولان به‌جای تکرار وعده‌های پیشین، با ارایه آمار دقیق، توضیح دلایل و اعلام برنامه عملیاتی، پاسخ‌گوی این مطالبه باشند. ساماندهی نیروی انسانی، وظیفه‌ای نیست که بتوان اجرای آن را تا ماه‌های آینده به تعویق انداخت؛ چراکه تقویم آموزشی در حال حرکت است و زمان ازدست‌رفته دانش‌آموزان، بخشی از آینده تحصیلی آنان را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
در نهایت، معیار موفقیت در مدیریت آموزشی، نه تعداد جلسات برگزارشده و نه وعده‌های اعلام‌شده، بلکه حضور معلم در کلاس و برخورداری همه دانش‌آموزان از فرصت برابر برای یادگیری است. انتظار می‌رود مسیولان آموزش‌وپرورش خوزستان هرچه سریع‌تر به این مطالبه پاسخ دهند تا عبارت «هیچ کلاسی بدون معلم نخواهد ماند» از یک وعده رسمی، به واقعیتی ملموس در مدارس استان تبدیل شود.