چرا شهردار اهواز از احمد بالدی عیادت نکرد؟/وقتی مسئولان از پشت میز همدلی می‌طلبند اما در کنار مردم حاضر نمی‌شوند

نهاد اسماعیلی منش_حادثه خودسوزی احمد بالدی، جوان ۲۱ ساله اهوازی، زخمی عمیق بر وجدان عمومی گذاشته است. در حالی‌که افکار عمومی هنوز در شوک این تراژدی است، استاندار خوزستان با حضور در بیمارستان از این جوان عیادت کرد تا شاید اندکی از خشم و اندوه مردم بکاهد. اما غیبت شهردار اهواز، رضا امینی، و معاون خدمات شهری او، شمس، نه‌تنها سؤال‌برانگیز بلکه نشانه‌ای از بی‌مسئولیتی در برابر فاجعه‌ای است که در نتیجه عملکرد مجموعه تحت مدیریت آنان رقم خورده است.

شهردار اهواز و معاونش نخستین کسانی‌اند که باید در برابر این اتفاق پاسخگو باشند. حتی اگر عملیات اجرائیات را «قانونی» بدانند، شیوه‌ی برخورد، بی‌احترامی به معیشت یک خانواده و بی‌توجهی به کرامت انسانی را چگونه توجیه می‌کنند؟ در چنین شرایطی، عیادت از فرد آسیب‌دیده نه یک حرکت تبلیغاتی، بلکه کمترین اقدام انسانی و اخلاقی بود. با این حال، آنان ترجیح دادند سکوت کنند و از چشم مردم پنهان بمانند — سکوتی که سنگین‌تر از شعله‌های آتش است.

این غیبت فقط بی‌تفاوتی به سرنوشت یک جوان نیست، بلکه بی‌اعتنایی به احساسی جمعی است که در چهره‌ی خشمگین مردم اهواز موج می‌زند. جامعه انتظار داشت شهردار حداقل در چنین موقعیتی، چهره‌ای انسانی از خود نشان دهد، نه آنکه پشت دیوار بیانیه‌های سرد و بی‌روح پنهان شود. این رفتار نشان می‌دهد که فاصله‌ی میان مدیریت شهری و مردم، بیش از هر زمان دیگری عمیق شده است.

شهرداری که شعار عدالت و خدمت می‌دهد، نمی‌تواند در برابر شعله‌های بی‌عدالتی خاموش بماند. حضور در بیمارستان و دلجویی از احمد بالدی می‌توانست فرصتی برای بازسازی اعتماد عمومی باشد، اما اکنون بی‌عملی شهردار به نمادی از بی‌تفاوتی و گریز از پاسخگویی بدل شده است. آنان حتی در ساده‌ترین آزمون انسانیت، مردود شدند.

در نهایت، استاندار خوزستان هرچند با تأخیر، گامی انسانی برداشت، اما شهردار اهواز و معاونش ترجیح دادند سکوت کنند و نظاره‌گر باشند. این سکوت، نشانه‌ی دوری از مردم و درکی وارونه از مسئولیت است. آتش احمد بالدی شاید خاموش شود، اما یاد این بی‌تفاوتی در ذهن مردم اهواز زنده خواهد ماند