شورای شهرِ تماشاگر؛ حمیدیه گروگان کرایه‌های بی‌ضابطه/اداره‌کل حمل‌ونقل پاسخ دهد

نهاد اسماعیلی منش- اغلب تصمیم‌گیری‌هایی که در کشور و استان اتخاذ می‌شود، بدون فراهم‌کردن زیرساخت‌های لازم است و افزایش قیمت بنزین، نمونه روشن این بی‌تدبیری‌هاست؛ تصمیمی که از حمل‌ونقل گرفته تا خوراک، لوازم منزل و هزینه‌های روزمره مردم را تحت‌تأثیر قرار داده است. در این میان، شهروندان حمیدیه یکی از قربانیان اصلی این زنجیره تصمیم‌های ناپخته‌اند.

هزینه‌های حمل‌ونقل برون‌شهری حمیدیه به اهواز، به‌ویژه پس از افزایش قیمت بنزین، به‌شدت افزایش یافته و موجی از نارضایتی و اعتراض مردمی را رقم زده است. مسیری که تا ۱۵ آذر با نرخ ۳۰ هزار تومان طی می‌شد، ناگهان به ۵۰ هزار تومان رسید؛ افزایشی نزدیک به دو برابر، بدون مصوبه، بدون منطق و بدون پاسخگویی.

در حمیدیه، مکانی کنار رودخانه با توافق مسافرکش‌ها به‌عنوان ایستگاه تعریف شده است؛ جایی فاقد حداقل امکانات انسانی. نه سقفی، نه صندلی، نه سیستم سرمایشی و گرمایشی و نه حتی نظارت شهرداری. در این میان، فردی با سر و ته‌کردن محل پارک تاکسی‌ها و تقسیم نوبت، از هر خودرو کمیسیون دریافت می‌کند؛ درآمدی شخصی، بدون آن‌که مشخص باشد در ازای آن چه خدمتی به شهر یا شهروندان ارائه می‌شود.

این وضعیت در حالی است که در کلان‌شهر اهواز، کرایه مسیرهای درون‌شهری تنها ۵ هزار تومان افزایش داشته و مسیر سوسنگرد ـ اهواز نیز فقط ۱۰ هزار تومان گران‌تر شده است. پرسش ساده اینجاست: کدام منطق اقتصادی یا قانونی، افزایش ۲۰ هزار تومانی کرایه حمیدیه را توجیه می‌کند؟

طبق بند ۲۷ ماده ۷۱ قانون تشکیلات، تعیین نرخ کرایه درون‌شهری بر عهده شوراهای اسلامی شهر و نرخ برون‌شهری بر عهده اداره کل راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای است. اما واقعیت تلخ آن است که شورای شهر حمیدیه در هیچ دوره‌ای مصوبه‌ای مشخص درباره نرخ کرایه نداشته و همه‌چیز به «توافق دفاتر آژانس» واگذار شده است؛ توافقی که بیش از آن‌که بوی قانون بدهد، بوی رهاشدگی می‌دهد.

شورای شهر که باید وجدان بیدار جامعه باشد، نه‌تنها برای ساماندهی کرایه‌های درون و برون‌شهری اقدامی نکرده، بلکه حتی زحمت مکاتبه و پیگیری از فرمانداری یا اداره کل راهداری را هم به خود نداده است. شورایی که از حل چنین مسئله ابتدایی عاجز است، چگونه می‌خواهد مدعی حل مسائل عمرانی و کلان شهری باشد؟ آن هم در آستانه انتخاباتی که کمتر از پنج ماه دیگر برگزار می‌شود و باز همان وعده‌های رنگارنگ تکرار خواهد شد.

حمیدیه برای برخی مسئولان، تنها در موسم انتخابات معنا پیدا می‌کند؛ سبد رأیی که بعد از شمارش آرا به فراموشی سپرده می‌شود. شهری که وارد دهه دوم شهرستان‌شدن خود شده، هنوز ترمینال ندارد و برای اداره کل حمل‌ونقل هم ظاهراً اهمیتی ندارد. این در حالی است که روزانه صدها نفر برای تحصیل، درمان و امور اداری در مسیر حمیدیه ـ اهواز تردد می‌کنند و بسیاری از آن‌ها توان پرداخت این کرایه‌های افسارگسیخته را ندارند. نتیجه، تنش روزانه میان راننده و مسافر است؛ محصول مستقیم بی‌عملی شورا و غیبت شهرداری از مسئولیتی که قانون بر دوش آن‌ها گذاشته است.